Itiya kalitengan ho, lalid sa ma’orad to pina a folad, safana’ sa macedas, manawnaw ko pala, toya mamapades ko finacadan haw i, telien noya sifongohay a wina koya lima ko mihecan a fafahiyan a wawa ato tolo ko mihecan a fa’inayan a wawa i toedaway a dodang, itiya to misafilofilo koya wina a misefet to kalokakaenen i wili no tatelecan noya fafahiyan a wawa.
Ano pinaay to ko romi’ad to ka’alol noya tatosaay i? maemin to koya mihawikidan a kakaenen. Awaawa ko pikiliman to kakaenen, alamikotokoto to toya i fokesay a koto a mikaen, ikor to i, seka’ sato to cahiw.
Ano pinaay to a romi’ad ko foti’ i? Toya papacem, nengneng han koya nakalican a dodang, mapacidal i tokotokosan, miripa’ to sera tatosa, misaneneng to taliyok, misatapang to a misakimokimol to saka’oripan, sahitira sato a mikiloma’ toni faelohay a pala.
Pakini i kakaenen no mira i, mitodong toya nano kaemangan a manengnengay toya pidateng to kakaenen no malitengay a taneng. I pikiloma’ to i; mikio’ol ko foti’ ano makapah ko romi’ad, mikilim to pikiadingan a pahanhan ano ma’orad. O kasiriko’ to i; tano kakahaday a papah anca tolak no kilang ko sapidiheko. Lomahamahad to i, mafana’ to camira tano fongoh a misanga’ to saka’orip a sakadademak to sakakapah no ’orip a tatadoen. Ca ka halafin, manengneng namira ko adihayay a lengaw no lamelo i taliyok noya ngala’ no piciw noya nakalican namira a dodang, o malesakay no mitifekay to lamelo a salawinawina a osaw, ma’atemay i ngala’ no dodang. masahaenay, tadalimelaen no mira, samadah han a mipaloma, mansa,malatadamaanay a kakaenen ko lamelo i ’Amis. Ikor to pina a mihecaan, malakapah to camira, mafana’ to o mira aca tatosa ko itiniay toni pala, maharateng koya kapatay no finacadan a nawnaw, pakini i ikor a rayray no finacadan a misaharaterateng i, mararamod i tini toni cowa kono kawas a mihaian a ramod, palenak to ikol no finacadan.
Kiloma’an micaedong ko finawlan to ’alofo. O sapikining tona wina ato sakacipinang to tireng no niyah kona ’alofo. I saikoray a dadaya to kiloma’an, palapapisingen ko kapah ato foraforayan i saikor no kiloma’an a dadaay, i ka’ayaw no finawlan a mikilim to hatihi, tano ’alofo ko sahapinang, ikoito “ 情人袋 ” han to no kowaping a pangangan to ’alofo.
遠古時代,洪水淹沒大地,一位母親把姊弟倆放在長形木臼,把食物綁在女兒左腰,兩人隨水飄流,木臼擱淺後登陸謀生。他們靠採集食物果腹、露天而宿、用寛形葉片、樹皮保暖。原乘坐的木臼裂縫長滿小米的幼芽取來播種,成為阿美族重要的主食之一,兩人也結為夫妻。
在盛典時,族人佩帶’alofo(情人袋)。阿美族人製作’alofo,是為了紀念這位母親,也表徵是阿美族後代。豐年祭最後一天為未婚男女的情人之夜,在眾人面前公開擇偶,’alofo為定情之物。